nieuws biografie discografie foto's CD bestellen   NL-EN

Biografie

Ik wil graag van de gelegenheid gebruik maken om op deze website mijn eigen verhaal te vertellen. Eenieder die naar mijn nieuwe album zal luisteren, zal direct opmerken dat ik andere muziek ben gaan maken dan op mijn eerste paar albums. Ik wil graag mijn verhaal delen om inzichtelijk te maken hoe dit proces is verlopen.

De meeste mensen zullen mij kennen als ‘dat meisje van Ambeon’, toen nog 14 jaar oud. Ik maakte toen zelf al enkele jaren muziek, maar als 14 jarig meisje heb ik de kans gekregen een eigen album op te nemen. Dit werd ‘Beautiful Red’ (2000). Je hoort hier een fragiel album, met een heldere stem en simpele pianobegeleiding. Sommige teksten waren wel wat aan de duistere kant. In die periode was ik niet erg gelukkig, ik voelde me vaak eenzaam en had veel negatieve gedachten over mijzelf en over de wereld om mij heen.

Dit album werd door een kennis, zonder dat ik het wist, opgestuurd naar Arjen Lucassen (Ayreon), waar ik op die leeftijd overigens nog nooit van gehoord had. Arjen is, zo vertelde hij mij later, doorgaans niet zo van het demootjes luisteren, maar al snel ging bij ons thuis de telefoon. Arjen had Beautiful Red beluisterd en hij was onder de indruk van mijn stem. Of ik ook interesse had om op zijn volgende album een paar nummers in te zingen? Ik was nieuwsgierig, en Arjen stuurde wat muziekstukken op, zodat ik een indruk kon krijgen van wat hij maakte. Ik mocht mijn eigen teksten en zanglijnen schrijven, en daardoor werd het voor mij heel aantrekkelijk. In de maanden die daarop volgden ben ik enkele keren bij Arjen thuis geweest voor opnames, en wat bedoeld was als een instrumentaal album met enkele zanglijnen, werd een album waarop slechts 2 nummers nog instrumentaal waren. Ik mag Arjen bijzonder graag en heb erg prettig met hem samengewerkt. Daarnaast was het voor mij erg bijzonder dat ik dit als jong meisje mocht doen. En zo lag ‘Ambeon’ (2001) in de winkel.

Na het verschijnen van Ambeon brak voor mij een drukke periode aan. Veel interviews, ook telefonisch met media in het buitenland, zelf op het podium gestaan op grote festivals, mijn gezicht en verhaal in veel muziekbladen, en veel mensen die met mij over mijn muziek wilden praten. Eigenlijk vond ik dat helemaal niet zo leuk. Er werd veel gevraagd naar de betekenis van de teksten op Ambeon, maar zelf vond ik het niet prettig om over mijn teksten te praten. Ik vond dat iedereen die maar op eigen wijze moest interpreteren. Als ik nu terugkijk op deze periode begrijp ik heel goed dat er vragen waren rondom bepaalde nummers, aangezien die teksten een hele donkere sfeer en inhoud droegen.

Nadat de promotieperiode rondom Ambeon voorbij was, was ik toe aan rust, maar hier kwam ik op dat moment niet aan toe. In het gezin waren spanningen die ertoe leidden dat mijn ouders gingen scheiden. Met mijzelf ging het op dat moment ook niet goed. Ik was een vervelende puber, en mijn gevoelens van eenzaamheid en mijn negatieve gedachten over mijzelf en over de wereld om mij heen werden steeds groter. Ik was steeds minder thuis, en uiteindelijk liep ik weg van huis en ging bij een goede vriend wonen. De banden met mijn ouders heb ik op dat moment helemaal doorgesneden.

Een tijd later ben ik anti-kraak gaan wonen met vrienden, waar ik eerst een eigen kamer had en later bij een goede vriend ben ingetrokken. Het ging steeds verder bergafwaarts met mij en er volgde een zware, depressieve periode. Ik bracht de meeste tijd alleen door en vond het heel zwaar om de tijd door te komen. Ik ging al een tijd niet meer naar school, ik dronk veel alcohol, gebruikte met enige regelmaat drugs en ik voelde me steeds leger worden. Mijn zelfbeeld was minimaal en ik ontwikkelde langzaamaan een eetprobleem. Maandenlang leefde ik voornamelijk op wijn en bier, wiet en andere drugs, en op wat huisgenoten aan mij gaven en af en toe voor mij kookten. Af en toe kwam mijn zus me een grote doos vol eten brengen, in de hoop dat ik er van zou eten.

In deze moeilijke tijd zijn de nummers op ‘Seamless borderline’ (2005) geschreven. In de teksten op dit album kun je lezen over mijn moeilijke herinneringen aan mijn thuissituatie, de pijn die ik van binnen voelde, het weinige vertrouwen dat ik op dat moment nog in andere mensen had, mijn verslaving en het verlangen om er eigenlijk gewoon helemaal niet meer te zijn. Ik begon met het beschadigen van mijzelf door mijzelf te snijden, omdat ik een drang voelde om door alle leegheid heen nog iets te voelen. Ik wilde niet dat anderen dit zouden zien en hield mijn armen altijd bedekt.

In deze zelfde periode had ik ook de band ‘theEndorphins’, samen met Dennis Edelenbosch (Stone in Egypt/Mirna’s Fling/The Good Hand) en Arjan Hoekstra (Sidius/Mirna’s Fling/The Good Hand). Het voelde fijn voor mij om met deze goede vrienden samen muziek te maken en we hebben een aantal mooie optredens gedaan. Toch voelde ik me steeds minder prettig op het podium en besloot op een gegeven moment niet meer op te willen treden. Ik voelde me vaak angstig en in de war, maar voelde ook niet meer de behoefte mijn muziek op het podium te delen. Daarnaast werd ook het repeteren steeds moeilijker voor mij doordat ik er zo slecht aan toe was, waardoor ik uiteindelijk ook de keuze heb gemaakt met de band te stoppen.

Enkele jaren later haalde mijn zus me, na lang praten, over om bij haar te komen wonen. Bij haar gebruikte ik minder alcohol en drugs en at ik op wat ze me liefdevol voorschotelde. Ik componeerde veel muziek en maakte ook veel opnames, maar deze opnames zijn nooit op een album uitgebracht. De muziek voelde té privé, en ik voelde niet de behoefte om deze te delen. Het maken van mijn eigen muziek is, achteraf gezien, een vorm van therapie voor mij geweest. Ik maakte muziek om me te uiten en mijn gevoelens een weg te gunnen.

Na een tijdje ben ik op mijzelf gaan wonen. Hier had ik niet meer het toezicht van mijn zus, en het ging weer steeds slechter met mij. In deze periode realiseerde ik me dat ik zo niet langer door wilde gaan. Ik had het gevoel vast te zitten in mijn situatie, en hier alleen niet uit te kunnen komen. Het voelde heel sterk alsof het de tijd was om een keuze te maken. De keuze of ik een eind aan mijn leven wilde maken, of op zoek wilde gaan naar een mogelijke andere uitweg. Deze mogelijke uitweg zag ik in de psychische hulpverlening. Hoewel ik hier sceptisch en negatief tegenover stond, besloot ik er toch voor te willen gaan, al was het enkel maar om het een eerlijke kans te geven. Mijn zus heeft mij geholpen om professionele hulp te vinden. Na een hele lange zoektocht langs instanties en hulpverleners, en na een hele lange tijd van het kastje naar de muur gestuurd te worden, hebben we toch uiteindelijk iets gevonden.

Ik heb anderhalf jaar lang intensieve begeleiding gehad, waarbij ik keihard heb gewerkt aan mijn negatieve zelfbeeld, mijn negatieve wereldbeeld, mijn moeilijke jeugdherinneringen, mijn eetprobleem en mijn verslaving. Met veel gemengde gevoelens heb ik me door deze behandeling heengeslagen, want mijn negatieve en sceptische houding was soms moeilijk te doorbreken. Toch realiseerde ik me dat als ik het een eerlijke kans wilde geven, ik er wel echt voor moest gaan. Hierdoor heb ik veel wilskracht en doorzettingsvermogen kunnen opbrengen, wat er voor heeft gezorgd dat ik ook daadwerkelijk grote stappen heb kunnen maken in het werken aan mijzelf. In deze periode heb ik ook de keuze gemaakt om, na 7 jaar, het contact met mijn moeder te herstellen, in de eerste plaats omdat ik veel vragen had. Dit herstelde contact heeft mij erg geholpen om heel langzaam weer mijzelf te worden. Ik kon de muur die ik in al die jaren om mij heen had gebouwd steentje voor steentje afbreken. Toen ik mijn muur uiteindelijk grotendeels had afgebroken vond ik daarbinnen een heel ander persoon. Vanonder die verbitterde en harde laag kwam juist een heel zacht persoon naar voren. Iemand die streeft naar harmonie en warmte. Iemand die verlangt naar het voelen en delen van mooie dingen. Iemand die, op een bijna kinderlijke en onbevangen manier, weer blij durft te zijn en geluk kan voelen. Het was alsof er een Licht door mijn donkere wolken heen was gaan schijnen. Het leek wel alsof ik letterlijk het Licht had gezien. Ik voelde me als een soort van herboren. Dit was de persoon die jaren lang in mij opgesloten zat en er zo naar had verlangd om weer vrij te zijn en te kunnen bestaan. Nog steeds moest ik hard aan mijzelf blijven werken, want het was een lange strijd. Ook na de behandeling ben ik hard aan mijzelf blijven werken, en ik merkte dat het steeds beter en beter ging met mij.

In 2009 heb ik ervoor gekozen om te gaan studeren. Ik had geen diploma’s, maar wilde wel graag op mijn eigen niveau leren. Ook voelde ik sterk de behoefte aan zingeving in mijn leven. Ik heb toelating gedaan bij een hogeschool en ben aangenomen. Ik ben toen begonnen met een opleiding ‘Sociaal Pedagogisch Hulpverlenen’, omdat ik een drang voel om andere mensen in moeilijke periodes van hun leven te helpen. Mijn studie verloopt erg goed, en ik ben dankbaar dat ik alsnog de mogelijkheid heb gekregen om te leren.

Na een poosje geen muziek te hebben gemaakt, voelde ik deze behoefte weer heel sterk terugkomen. Maar waar ik eerst muziek maakte uit ‘leegheid’, merkte ik nu dat ik wilde zingen over de dingen die ik had geleerd en de inzichten die ik heb opgedaan. Ik wil nu muziek maken uit ‘volheid’, om mijn geluk en harmonie te delen. Dit is ook de reden dat mijn nieuwe album, ‘Het Licht der wereld’ (2012) zo anders klinkt. In mijn muziek hoor je af en toe sterk terug dat ik een grote liefde heb ontwikkeld voor klassieke muziek en oosterse muziek. Wat ook opvallend is, is dat ik voor het eerst een Nederlandstalig album heb geschreven. Ik merkte dat mijn eigen taal mij meer de mogelijkheid gaf tot het exact verwoorden wat ik voel en bedoel. Het zingen in mijn moedertaal voelt voor mij veel intenser. En daarbij voelde ik ook weer de behoefte om mijn muziek te delen, omdat ik andere mensen graag iets wil geven met mijn muziek, en hoop dat sommige mensen er iets aan zullen hebben. Ik wil graag uitdragen wat ik over mijzelf en het leven heb geleerd.

Ik zie nu in dat mijn zwarte kijk op de wereld en mijn grote gevoel van leegheid veroorzaakt werden doordat ik een zeer gevoelig persoon ben die zich compleet van Licht en positiviteit had afgewend. Ik was zo beïnvloedbaar voor alles wat negatief was om mij heen. Dit in combinatie met mijn alcohol- en drugsgebruik en het te weinig eten, maakte dat ik verstrikt raakte in irrationele angsten en ongezonde gedachtepatronen. Ik ben echt door een heel diep dal gegaan, maar ben daar wel heel sterk uitgekomen. Ik heb veel geleerd over mijzelf en ook over andere mensen. Ik hoop dat ik mensen kan inspireren, door te laten zien dat je door hard knokken, positief denken en het durven vragen en accepteren van hulp, altijd je problemen zult kunnen overwinnen. En raak, als je hulp zoekt, niet ontmoedigd als een hulpverlener je niet begrijpt, maar zoek dan verder naar iemand die dat wel doet, en waar jij je fijn bij voelt. Ik ben ervan overtuigd dat voor eenieder die hulp zoekt, deze hulp er ook is.

Wanneer ik nu terugkijk op de muziek en teksten die ik heb geschreven in de jaren dat het niet goed ging met mij, merk ik dat ik hier nu ook heel anders naar kijk. Ik had het in deze jaren heel hard nodig om mij op deze manier te kunnen uiten, en daarom ben ik hier heel dankbaar voor. Wat ik daarentegen wel ontzettend jammer vind, is dat ik door het uitbrengen van deze muziek ook veel negativiteit heb uitgedragen. Ik begrijp dat dit is ontstaan door de manier waarop ik toen in het leven stond, maar ik kan er nu niet meer achter staan. De negatieve boodschap die ik toen verkondigde staat haaks op de positieve boodschap die ik nu wil uitdragen. Wel kan ik mij voorstellen dat er mensen zijn die iets aan deze muziek hebben gehad, doordat ze zich misschien in mij herkenden en zich begrepen voelden. Dit vinden van een stukje begrip en misschien ook troost kan ik heel goed begrijpen. Als ik anderen hier mee heb kunnen helpen vind ik dit mooi.

‘Het Licht der wereld’ is een album dat heel duidelijk mijn huidige beeld van de wereld weergeeft. Het gaat over Licht en liefde, positiviteit, over dat ik mij gedragen voel, en over hulp vragen en krijgen. In dit album klinkt ook overduidelijk mijn liefde voor God door, die ik opnieuw heb leren kennen in mijn zoektocht naar hulp, geluk en zingeving. Ik ben mij er van bewust dat mensen moeite kunnen hebben met het gebruik van de naam ‘God’, en daar een vervelend gevoel bij kunnen krijgen. Ik wil hierbij wel duidelijk maken dat ik niet de God bedoel zoals deze in de kerk vaak afgeschilderd wordt: veroordelend en straffend. Voor mij is God liefde, Licht en positief denken, de kracht die alles geschapen heeft en in balans houdt. Het is een benaming waar ik mij zelf prettig bij voel. Eenieder is natuurlijk vrij om hier een eigen bewoording en invulling voor te kiezen, zoals bijvoorbeeld Universele kracht, Bron of andere namen.

Heel graag zou ik de mensen die mij hebben geholpen op mijn weg willen bedanken voor alles wat ze voor mij hebben betekend. In het bijzonder wil ik mijn lieve zus graag danken dat ze altijd voor me heeft klaargestaan, en mijn lieve mama, die mij vol liefde heeft geholpen om mijn weg naar het Licht weer te vinden. En natuurlijk wil ik God, onze lieve Vader, graag danken, daar ik weet dat Hij de bron van alles is!

Tot slot hoop ik dat veel mensen van mijn muziek kunnen genieten, en zich geraakt en gesteund mogen voelen door dit album. Ik zie graag jouw reactie tegemoet op mijn Facebook-pagina.

 

©2012 www.astridvanderveen.com
website door Linda van der Veen
dankjewel aan Joris 'Sygmoral' Debonnet voor de domeinnaam